Voor jezelf zorgen op alle fronten

Door de waarneming die ik momenteel doe ben ik extra alert op wat ik zie, hoor, meemaak, in en tijdens de behandeling van cliënten. Als je op een dag 12 nieuwe mensen voor je krijgt moet je wel, ook al heb je de dossiers door gelezen en de behandeling voorbereid.

Kort geleden tijdens een waarneming kreeg ik aan het einde van de dag een meneer de behandelkamer binnen lopen.
Het lopen ging moeizaam, enerzijds door de pijn in de rug en benen, het langdurig stok gebruik waardoor asymmetrische houding is ontstaan, anderzijds een aantal onderliggende problemen, suikerziekte, nier problemen, kortademigheid en hartfalen bij een fors overgewicht, welke met elkaar het lopen zeer bemoeilijkte.

De man weet me zijn verhaal kort en krachtig te vertellen. De bloei van zijn leven het opbouwen van een eigen zaak en gezin, de bijkomende status, gezien het vak dat hij uit oefent en niet te vergeten alle verplichtingen van recepties e.d. die daar bij horen. Ooit heb ik een schoonvader van mij, dit ook horen gebruiken als excuus voor zijn extreme overgewicht, deze opmerking maakt mij alert naar deze cliënt. Dan begint het verval en komen de klachten, in zijn krachtige kennismakings verhaal passeren meerder onderzoeken en behandelvormen de revue. Het heeft allemaal niet geholpen en al dat gedoe heeft niets opgeleverd, meneer wordt alleen maar zieker en hier en daar worden afwijkingen vastgesteld.

Het kan wel zo zijn dat iemand veel borrels, recepties en dergelijke heeft maar dit hoeft dan toch niet te lijden tot een overgewicht van minimaal 45 kilo. Het kan niet anders dat er een heel ander probleem diep daarbinnen schuilt waar geen arts, therapeut, vriend familielid en zeer waarschijnlijk de persoon in kwestie zelf ook niet iets vanaf weet.

Deze meneer, die zegt geholpen te willen worden aan zijn klachten en de verschillende behandelvormen en onderzoeken worden door hem alsof het oud vuil is van tafel geveegd, hij is er niet mee geholpen. Nu is hij bij oefentherapie beland en ik mag ook wel weten dit is het laatste wat hij probeert: “Daarna is het schluss.”
Op dat moment komt mijn vraag scherp en helder:
“Wanneer begint u zichzelf te helpen, voor zichzelf te zorgen op alle fronten?”
Meneer geeft antwoord: “Het is maar gelukkig dat u invaller bent, ik zal dit met uw collega bespreken.” Even flitst er door mijn hoofd: Misschien is mijn collega een klant kwijt, misschien dat ik niet terug kan komen in haar praktijk voor een volgende waarneming, misschien dat deze meneer niet meer terug komt op onze volgende afspraak”
Mijn antwoord is weer helder: “Bespreek het met wie u wil, maar kijkt u vooral in de spiegel! U kunt geholpen worden en alleen als u zelf er mee begint en er aan meehelpt”
Meneer wordt wat kleiner, blijft stil. Wij zijn aan het werk gegaan met wat ik had voorgesteld om te gaan doen, hij gaat akkoord.
Bij het weggaan krijg ik een hand en de boodschap: “Het was een goed gesprek”

Ik heb in ieder geval getracht deze meneer aan het denken te zetten, ik hoop dat hij de daadkracht heeft om zelf aan het werk te gaan en ik wens mijn collega straks, als zij terug is, veel wijsheid, want hoe dan ook zal meneer niet met een stap in een andere richting zijn levensweg wijzigen.
Ik hoop dat deze meneer eerder de verandering op gang krijgt dan de schoonvader die ik noemde.

De schoonvader was een man, die druk in zijn zakelijk bestaan eenzaam heeft geleefd, niet in staat om de relaties met vrouw, partner, kinderen en kleinkinderen menselijke warmte en inhoud te geven. Na een herseninfarct is zijn leven ingrijpend veranderd en heeft hij getracht in de korte levenstijd die hem restte, de wonden te helen waar het kon. Respectvol en liefdevol hebben vrouw, partner, kinderen en kleinkinderen afscheid van hem genomen.